ტრაგიკული ფიჩხი "ნაციონალური" ინკვიზიციის კოცონზე

         

იან ჰუსის კოცონზე დაწვისას ერთმა გულუბრყვილო ქალმა ცეცხლს ფიჩხი დაუმატა, - ფიქრობდა, სამართლიან საქმეს ჩავდივარო.

სწორედ ეს მახსენდება, როდესაც ბიძინა ივანიშვილის მიმართ გულშემატკივრულ კრიტიკას ვკითხულობ. (არაგულშემატკივრულ, აშკარად მტრულ კრიტიკას ამჯერად არ ვეხები).

თუ რატომ მახსენდება ეს, მოგვიანებით ვიტყვი, ჯერ კი ორიოდ სიტყვა კრიტიკისადმი დამოკიდებულების, კრიტიკის საჭიროების შესახებ

შეიძლება ვცდები, მაგრამ სხვადასხვა გარემოების გამო დარწმუნებული ვარ, რომ ივანიშვილი საქმიანად, გამგებიანად, გაუღიზიანებლად ეკიდება გულშემატკივრულ კრიტიკას - ზოგს ღებულობს (ცხადია, მისი თვალსაზრისით მისაღებს), ზოგს - არა (ცხადია, მისი თვალსაზრისით მიუღებელს და არასწორს). ესეც ბუნებრივია: ზოგი კრიტიკოსი ბიძინაზე უკეთესად აანალიზებს მოვლენებს, ზოგიც - უარესად.  ბუნებრივია ისიც, რომ ზოგჯერ შეიძლება შეცდეს კიდეც - არასწორი კრიტიკა მიიღოს, სწორი კი - არა.

ზედმეტია იმის მტკიცება, რომ საქმიანი, გულშემატკივრული კრიტიკა აუცილებელია ნებისმიერი ადამიანისათვის, მით უმეტეს იმისათვის, რომელსაც განზრახული აქვს ხელისუფლებაში მოვიდეს და სხვა ადამიანების, ქვეყნის ცხოვრება განაგოს. ეს მით უფრო გასათვალისწინებელია ჩვენს ქვეყანაში, სადაც ზოგიერთი პოლიტიკური ფიგურის მიმართ საზოგადოებამ ძალიან მძიმე შეცდომები დაუშვა. ამ შეცდომებმა განსაკუთრებული სიფრთხილის მოთხოვნილება წარმოშვა საზოგადოებაში.

ცხადია, ბიძინა ივანიშვილი მართლაც სასტიკი, დაუნდობელი კრიტიკის ღირსი იქნებოდა, რომ საერთოდ გულშემატკივრული, საქმიანი კრიტიკა აღიზიანებდეს და არ ითვალისწინებდეს. მაგრამ, ვფიქრობ, ამ თვალსაზრისით ყველაფერი ასე თუ ისე რიგზეა.

მაშ, რაში ვხედავ პრობლემას? რატომ მახსენდება იმ ტრაგიკული ფიჩხის ამბავი?

ეს გასაგები გახდება, თუ გავითვალისწინებთ იმ ყოვლად ბარბაროსულ, აბსურდულ, ამაზრზენ, მართლაც ჯოჯოხეთურ, ყოველგვარი სამართლიანობის და კანონიერების ჩარჩოდან გამოსულ წინასაარჩევნო ვითარებას, რაც ნაციონალებმა შექმნეს საქართველოში, განსაკუთრებით ბიძინა ივანიშვილის წინააღმდეგ, მისი პოლიტიკურ ასპარეზზე გამოჩენის შემდეგ.

ამის აღწერას აღარ შევუდგები, რადგან ისედაც ყველასათვის ცნობილია.

ამომრჩევლის გარკვეული ნაწილი (იმედია, უმრავლესობა) ისე მყარად უჭერს მხარს ივანიშვილს, რომ მასზე ხელისუფლების მხრიდან წარმოებული აღვირახსნილი კამპანია და ძალადობა ვერავითარ გავლენას ვერ ახდენს, უფრო პირიქით - მომხრეებს უმრავლებს ივანიშვილს.

გარკვეული ნაწილი კი, - ვუწოდოთ მას ფრთხილი, ეჭვიანი, ნეიტრალური, თუნდაც ობიექტური... - მერყეობს და ივანიშვილის მიმართ გამოთქმული, თუნდაც ძალზე ობიექტური და გულშემატკივრული კრიტიკის გათვალისწინებით, არაა გამორიცხული, „შეჩვეული ჭირის“ პრინციპით საარჩევნო ყუთთან ისევ ნაციონალების მხარდამჭერი აღმოჩნდეს, ან საერთოდ არ გამოცხადდეს არჩევნებზე.

დღეს, როდესაც ხელისუფლებამ ოპოზიციასთან დამოკიდებულების ერთადერთ ფორმად სამკვდრო-სასიცოცხლო ბრძოლა აირჩია და უხეში ძალადობის ყოველგვარი ბერკეტი აამოქმედა, ვფიქრობ, ივანიშვილის მიმართ გამოთქმული თუნდაც ძალზე გულშემატკივრული კრიტიკისას მეტი დაფიქრებაა საჭირო, რადგან ეს, შესაძლებელია, ხელისუფლების წისქვილზე წყლის დასხმა გამოგვივიდეს, კერძოდ, ივანიშვილს დავაკარგვინოთ თუნდაც თითო-ოროლა ხმა.

თუ მაინცდამაინც არ შეგვიძლია კრიტიკული შენიშვნების გამოთქმისაგან თავის შეკავება და მართლაც გვსურს, რომ ჩვენი კრიტიკით ივანიშვილს კეთილი სამსახური გავუწიოთ,  ის მაინც მოვახერხოთ, რომ, იმ მერყევი ამომრჩევლის გათვალისწინებით, საჯარო სივრცეში ნუკი დავაფიქსირებთ ჩვენს კრიტიკას (უმეტესად - საკუთარი სიბრძნის წარმოსაჩენად), არამედ  პირადად მივაწვდინოთ ხმა ივანიშვილს, ან მის გარემოცვას, რომელსაც შეუძლია ამ კრიტიკის მასთან მიტანა.

ნუ დავდებთ  ტრაგიკულ „ფიჩხს“ ნაციონალური ინკვიზიციის მიერ დანთებულ კოცონზე!

12.08.2012