უფრო და უფრო ნათელი ხდება, რომ საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესებისათვის ოპოზიციის მცდელობა წარუმატებლობისთვის არის განწირული. ხელისუფლების არაკონსტრუქციულობა სრულებით არაა საკვირველი - საკუთარ დასაკლავ დანას ხომ არ გალესავენ! მაგრამ ოპოზიციის მხრიდან, ვფიქრობ, გარკვეული შეცდომები იქნა დაშვებული, რაც დღესაც გრძელდება.
რა მაქვს მხედველობაში?
გავიხსენოთ 2007 წლის ოქტომბრიდან დაწყებული მოვლენები. მაშინ ყველასაგან მოულოდნელად ძალზე მრავალრიცხოვანი საპროტესტო აქციები დაიწყო. ოპოზიციის ლიდერებმა მაშინვე ლამის ხატზე დაიფიცეს, რომ აქციები მშვიდობიანი იქნებოდა და ერთ ფოთოლსაც არ ჩამოაგდებდნენ, ერთ მინასაც არ ჩაამსხვრევდნენ. ოპოზიციამ ამ წლებში ნამდვილად პირნათლად შეასრულა თავისი ეს მართლაც რომ უკეთილშობილესი დაპირება.
მაგრამ რა დაუპირისპირა ხელისუფლებამ ოპოზიციის ამ კეთილ ნებას?
სააკაშვილი, ალბათ, სიცილით კვდებოდა - ოპოზიცია ძალადობით არ ემუქრებოდა, სამაგიეროდ თავად დააბრალებდა ოპოზიციას რუსეთის აგენტობას, რუსული ფულების მიღებას, ვითომცდა საპროტესტო აქციების მიზეზით ეკონომიკის დანგრევას, და ა.შ., დააბრალებდა და ოპოზიციას თავის მართლების უსიამოვნო რეჟიმში ჩააყენებდა (ცნობილია, რომ ცილისწამებებს ადვილად იჯერებს ხალხი, ამ მეთოდით სახელის გატეხა ადვილი საქმეა). გამარჯვება გარანტირებული იყო, მით უფრო, რომ თავად ხელისუფლებას სრულიად ადვილად შეეძლო ყოველგვარი ძალადობა ოპოზიციის მიმართ, რა თქმა უნდა, კანონდარღვევებით,.
ოპოზიციამ თავისი კეთილშობილური ტაქტიკით ვერ გაიმარჯვა, ხელისუფლებამ კი - თავისი უზნეო და ძალადობრივი ტაქტიკით - გაიმარჯვა. (ყველაფრის გახსენება საჭირო არაა).
იგივე მეორდება დღესაც - ოღონდ ამჯერად საარჩევნო მოლაპარაკებების მაგიდაზე.
მოლაპარაკებებში მონაწილე პარტიების უმრავლესობას ლამის ხატზე აქვთ დაფიცებული, რომ ხელისუფლების შეცვლის ძალადობრივ, რევოლუციურ გზას არავითარ შემთხვევაში არ მიმართავენ და მხოლოდ არჩევნების გზა არის მათთვის მისაღები. (რაც შეეხება რევოლუციური გზის მომხრე ოპოზიციურ პარტიებს, მათთვისაც, რა თქმა უნდა, არჩევნების გზაა უკეთესი, მაგრამ ამ ხელისუფლების პირობებში - გამორიცხული).
კაი დაგემართოს, არჩევნები კაია, მაგრამ ის არაა კაი, რომ ხელისუფლება არაფრის დათმობას არ აპირებს და, მოლაპარაკებებში ჩართული ოპოზიციის კეთილშობილური ფიცი-მტკიცით გულდამშვიდებული, დროს არხეინად წელავს.
ვფიქრობ, საარჩევნო მოლაპარაკებებში ჩართულ ოპოზიციურ პარტიებს ხელისუფლებისათვის უნდა მიემართათ შემდეგი წინადადებით:
ჩვენ გვინდა ხელისუფლების შეცვლა არა რევოლუციური, არამედ სამართლიანი არჩევნების საშუალებით, ესე იგი ხალხის უმრავლესობის რეალური განწყობილების შესაბამისად. მაგრამ თუ ხელისუფლება საარჩევნო გარემოს რეალურ გაუმჯობესებაზე არ წავა, მაშინ ოპოზიციას დარჩება ერთადერთი გზა - რევოლუციური, ესე იგი ხალხის უმრავლესობის დღევანდელი რეალური განწყობილების გამომხატველი გზა.
ეს წინადადება ერთი შეხედვით ულტიმატუმის ფორმისაა, მაგრამ სინამდვილეში რეალურ ვითარებას ასახავს. (თუმცა, თუნდაც ულტიმატუმი იყოს, მაინც მისაღებია, რადგან სხვა ხმა, - უფრო კეთილშობილური და ცივილური, - ხელისუფლებას არ ესმის).
რეალური ვითარება კი ისაა, რომ თუ ხელისუფლებამ ძველებურად განაგრძო არჩევნების გაყალბება და გასაყალბებელი ბერკეტების ფლობა, რევოლუციური პროცესები თვით ხალხიდან დაიწყება (როგორც არაბულ ქვეყნებში მოხდა), და ის ოპოზიციური პარტიებიც კი, რომლებსაც ერთადერთ სწორ გზად არჩევნები მიაჩნიათ, თავისთავად გახდებიან ჩამბულნი რევოლუციურ პროცესებში.
ყოველივე ამის გათვალისწინება ხელისუფლებას, ასე თუ ისე, შეაფიქრიანებდა...
შეაფიქრიანებდა, რადგან რეალური არჩევნების შემთხვევაში მხოლოდ სახელისუფლებო სკამებს დაჰკარგავს, რევოლუციის შემთხვევაში კი - ყველაფერს.
შეაფიქრიანებდა მსოფლიოს მხარდაჭერის შესაძლებლობაც, რაც კარგად გამოჩნდა არაბული ქვეყნების მაგალითზე: მსოფლიომ მხარი დაუჭირა აჯანყებულ ხალხს და არა მანამდე მხარდაჭერილ ხელისუფლებებს.
შეაფიქრიანებდა და, იქნებ მომხდარიყო სასწაული - გონს მოსულიყო და მართლა წასულიყო საარჩევნო გარემოს რეალურ გაუმჯობესებაზე!
ერთი სიტყვით, ხელისუფლება არჩევანის წინაშე დგას: არჩევნები თუ ჯანყი ჯორჯიაში.
ანზორ აბჟანდაძე
7.03.2011
რა მაქვს მხედველობაში?
გავიხსენოთ 2007 წლის ოქტომბრიდან დაწყებული მოვლენები. მაშინ ყველასაგან მოულოდნელად ძალზე მრავალრიცხოვანი საპროტესტო აქციები დაიწყო. ოპოზიციის ლიდერებმა მაშინვე ლამის ხატზე დაიფიცეს, რომ აქციები მშვიდობიანი იქნებოდა და ერთ ფოთოლსაც არ ჩამოაგდებდნენ, ერთ მინასაც არ ჩაამსხვრევდნენ. ოპოზიციამ ამ წლებში ნამდვილად პირნათლად შეასრულა თავისი ეს მართლაც რომ უკეთილშობილესი დაპირება.
მაგრამ რა დაუპირისპირა ხელისუფლებამ ოპოზიციის ამ კეთილ ნებას?
სააკაშვილი, ალბათ, სიცილით კვდებოდა - ოპოზიცია ძალადობით არ ემუქრებოდა, სამაგიეროდ თავად დააბრალებდა ოპოზიციას რუსეთის აგენტობას, რუსული ფულების მიღებას, ვითომცდა საპროტესტო აქციების მიზეზით ეკონომიკის დანგრევას, და ა.შ., დააბრალებდა და ოპოზიციას თავის მართლების უსიამოვნო რეჟიმში ჩააყენებდა (ცნობილია, რომ ცილისწამებებს ადვილად იჯერებს ხალხი, ამ მეთოდით სახელის გატეხა ადვილი საქმეა). გამარჯვება გარანტირებული იყო, მით უფრო, რომ თავად ხელისუფლებას სრულიად ადვილად შეეძლო ყოველგვარი ძალადობა ოპოზიციის მიმართ, რა თქმა უნდა, კანონდარღვევებით,.
ოპოზიციამ თავისი კეთილშობილური ტაქტიკით ვერ გაიმარჯვა, ხელისუფლებამ კი - თავისი უზნეო და ძალადობრივი ტაქტიკით - გაიმარჯვა. (ყველაფრის გახსენება საჭირო არაა).
იგივე მეორდება დღესაც - ოღონდ ამჯერად საარჩევნო მოლაპარაკებების მაგიდაზე.
მოლაპარაკებებში მონაწილე პარტიების უმრავლესობას ლამის ხატზე აქვთ დაფიცებული, რომ ხელისუფლების შეცვლის ძალადობრივ, რევოლუციურ გზას არავითარ შემთხვევაში არ მიმართავენ და მხოლოდ არჩევნების გზა არის მათთვის მისაღები. (რაც შეეხება რევოლუციური გზის მომხრე ოპოზიციურ პარტიებს, მათთვისაც, რა თქმა უნდა, არჩევნების გზაა უკეთესი, მაგრამ ამ ხელისუფლების პირობებში - გამორიცხული).
კაი დაგემართოს, არჩევნები კაია, მაგრამ ის არაა კაი, რომ ხელისუფლება არაფრის დათმობას არ აპირებს და, მოლაპარაკებებში ჩართული ოპოზიციის კეთილშობილური ფიცი-მტკიცით გულდამშვიდებული, დროს არხეინად წელავს.
ვფიქრობ, საარჩევნო მოლაპარაკებებში ჩართულ ოპოზიციურ პარტიებს ხელისუფლებისათვის უნდა მიემართათ შემდეგი წინადადებით:
ჩვენ გვინდა ხელისუფლების შეცვლა არა რევოლუციური, არამედ სამართლიანი არჩევნების საშუალებით, ესე იგი ხალხის უმრავლესობის რეალური განწყობილების შესაბამისად. მაგრამ თუ ხელისუფლება საარჩევნო გარემოს რეალურ გაუმჯობესებაზე არ წავა, მაშინ ოპოზიციას დარჩება ერთადერთი გზა - რევოლუციური, ესე იგი ხალხის უმრავლესობის დღევანდელი რეალური განწყობილების გამომხატველი გზა.
ეს წინადადება ერთი შეხედვით ულტიმატუმის ფორმისაა, მაგრამ სინამდვილეში რეალურ ვითარებას ასახავს. (თუმცა, თუნდაც ულტიმატუმი იყოს, მაინც მისაღებია, რადგან სხვა ხმა, - უფრო კეთილშობილური და ცივილური, - ხელისუფლებას არ ესმის).
რეალური ვითარება კი ისაა, რომ თუ ხელისუფლებამ ძველებურად განაგრძო არჩევნების გაყალბება და გასაყალბებელი ბერკეტების ფლობა, რევოლუციური პროცესები თვით ხალხიდან დაიწყება (როგორც არაბულ ქვეყნებში მოხდა), და ის ოპოზიციური პარტიებიც კი, რომლებსაც ერთადერთ სწორ გზად არჩევნები მიაჩნიათ, თავისთავად გახდებიან ჩამბულნი რევოლუციურ პროცესებში.
ყოველივე ამის გათვალისწინება ხელისუფლებას, ასე თუ ისე, შეაფიქრიანებდა...
შეაფიქრიანებდა, რადგან რეალური არჩევნების შემთხვევაში მხოლოდ სახელისუფლებო სკამებს დაჰკარგავს, რევოლუციის შემთხვევაში კი - ყველაფერს.
შეაფიქრიანებდა მსოფლიოს მხარდაჭერის შესაძლებლობაც, რაც კარგად გამოჩნდა არაბული ქვეყნების მაგალითზე: მსოფლიომ მხარი დაუჭირა აჯანყებულ ხალხს და არა მანამდე მხარდაჭერილ ხელისუფლებებს.
შეაფიქრიანებდა და, იქნებ მომხდარიყო სასწაული - გონს მოსულიყო და მართლა წასულიყო საარჩევნო გარემოს რეალურ გაუმჯობესებაზე!
ერთი სიტყვით, ხელისუფლება არჩევანის წინაშე დგას: არჩევნები თუ ჯანყი ჯორჯიაში.
ანზორ აბჟანდაძე
7.03.2011
Комментариев нет:
Отправить комментарий