ვაუჩერჩეტი ხელისუფლება

      ხელისუფლების მიერ განხორციელებული ტარიფების ზრდის, ჯარიმების დაწესების, მგზავრობის გაძვირების და სხვა არადამიანური ღონისძიებების ფონზე ვაუჩერების დარიგება ხელისუფლების უკიდეგანო ცინიზმის კიდევ ერთი გამოვლინებაა.
      მათ ცინიზმს კარგა ხანია შეჩვეულნი ვართ, მაგრამ ობიექტურად რომ ვთქვათ, ვაუჩერები ღარიბ-ღატაკი მოსახლეობისათვის მცირეოდენად და მცირე დროით, მაგრამ მაინც რაღაც სულის მოთქმის საშუალებას იძლევა. უბედურება ისაა, რომ ეს მეტისმეტად უმნიშვნელო დახმარებაც ხელისუფლებამ სრულიად უაზროდ, უგუნურად, ბრიყვულად, მართლაც ჩერჩეტულად გააკეთა.
      გავიხსენოთ ხელისუფლების მიერ წინა წლებში გატარებული ზოგიერთი ღონისძიება სოციალურად დაუცველი მოსახლეობის მიმართ.
      შევარდნაძის დროს და სააკაშვილის მმართველობის პირველ წლებში მოქმედებდა შეღავათებები და დახმარებები საზოგადოების გარკვეული ფენებისათვის (პენსიონერები, ინვალიდები, მარტოხელები, ვეტერანები, რეპრესირებულები და სხვა). ამაზე, რა თქმა უნდა, ბიუჯეტის გარკვეული სახსრები მიდიოდა.
      ”ვარდების” ხელისუფლება დაფიქრდა, როგორ შეემცირებინა ეს ხარჯები და ასეთი ”სიბრძნე” მოიფიქრა: აქაოდა, ეს შეღავათები და დახმარებები ისეთ ადამიანებზეც ვრცელდება, რომელთაც არ სჭირდებათო (მაგალითად მაღალი შემოსავლის მქონე ოჯახების წევრ პენსიონერებს და სხვა ზემოთდასახელებული კატეგორიის ხალხს), ამიტომ საერთოდ გააუქმეს შეღავათები და დახმარებები და მოიგონეს ის სისტემა, რომელიც დღეს მოქმედებს - ”სოცალურად დაუცველი ოჯახების მონაცემთა ერთიან ბაზაში რეგისტრაცია”, რომლის მიხედვითაც დახმარება უნდა მიეცეთ ყველაზე ღატაკ, ანუ დაბალქულიან ოჯახებს. (თუ როგორ ”გამართულად” მოქმედებს ეს სისტემა, ყველასათვის ცნობილია - დახმარებას, უმეტესად, ნაციონალების მხარდამჭერებს აძლევენ, თუნდაც მაინც და მაინც არ სჭირდებოდეთ. მაგრამ ეს სხვა საკითხია).
      ხელისუფლების ამ ”ბრძნული” გადაწყვეტილების დემაგოგიურობა აშკარაა.
      შეღავათები და დახმარებები ვისაც მართლაც არ სჭირდებოდა, ისინი, ჯერ ერთი, არც იწუხებდნენ თავს მათ მისაღებად; მეორეც, ასეთი ხალხი, დიდი-დიდი 10-20% არის, და მათთვის რომ არ მიეცათ, ამისათვის დასაჯეს 80-90% - აღარც მათ მისცეს, მცირეოდენი გამონაკლისის - დაბალქულიანების გარდა (ისიც რამდენად სამართლიანად, ეს სხვა საკითხია. და სამართლიანადაც რომ ხდებოდეს, მაინც დიდი უგუნურებაა. მართლაც, დღეს თბილისში დახმარებას იღებენ ისინი, რომელთაც 70 000-ზე ნაკლები ქულა აქვთ, მაგრამ ვისაც, ვთქვათ, 70 001 აქვს, ის, რა, ღატაკი არ არის? დახმარება არ სჭირდება?).
      მაგრამ დავუშვათ, რომ სწორი და სამართლიანია ეს სისტემა დახმარებების მხოლოდ ღარიბ-ღატაკებისათვის მიცემის შესახებ (რითაც, ვიმეორებ, უამრავი მართლაც გაჭირვებული ადამიანი დარჩა დახმარებების გარეშე), მაშინ ასეთივე პრინციპი რატომ არ გამოიყენეს ვაუჩერების შემთხვევაშიც? რად უნდოდა ვაუჩერი, მაგალითად, გიგი წერეთელს, გიგი უგულავას და მისნაირებს?
      რა თქმა უნდა, იმისათვის, რომ ასეთ ვაჟბატონებს ზარ-ზეიმით და ტელეკამერების თანხლებით გადაეცათ იგი რომელიმე გაჭირვებულისთვის (სავარაუდოდ, მათივე მხარდამჭერისთვის), და ამით ეჩვენებინათ, რა კეთილები და მზრუნველები არიან ხალხის მიმართ. ეს თითქოს ჭკვიანური პიარ-აქცია იყო, მაგრამ...
      მაგრამ სასაცილო ის არის, რომ სრულიად საპირისპირო შედეგი მიიღეს: ხალხს ამ სიუჟეტების ხილვაზე გული ერეოდათ, (დარწმუნებული ვარ, ნაცების მომხრეებსაც). ცხადია, ვაუჩერების ამ პრინციპით დარიგება ამ თვალსაზრისითაც უჭკუობა, სიბრიყვე, სიჩერჩეტე იყო.
      შეიძლება ვინმემ მკითხოს, - აბა რა პრინციპით უნდა დაერიგებინათო.
      ჩემის აზრით, ძალიან ადვილად შეიძლებოდა ამ საკითხის მარტივად, სამართლიანად, საქმისათვის სასარგებლოდ გადაწყვეტა: უნდა დაეფარათ მოსახლეობის დავალიანებები დენის, წყლისა და დასუფთავებისა (მეტ-ნაკლებად იგივე სახსრები ეყოფოდა). ამით, ჯერ ერთი, დახმარება გაეწეოდათ მართლაც გაჭირვებულ ოჯახებს, რომელთაც გადასახადების გადახდა რეალურად უჭირთ და ამიტომაც აქვთ დავალიანებები; მეორეც, ამის შემდეგ მართლაც გაადვილდებოდა ერთიანი ქვითრის შემოღება და მოსახლეობა ნორმალურად გააგრძელებდა გადასახადების გადახდას. (ვის სიამოვნებს დავალიანებების დაგროვება?).
მაგრამ ამას ხომ მოფიქრება სჭირდებოდა!
      ჩვენი ბედნიერი მთავრობა კი მხოლოდ საკუთარ ჯიბეებზე და ხელისუფლების შენარჩუნებისათვის გამიზნულ პიარ-აქციებზე ფიქრობს და არა ხალხზე.

                                                                           10.03.2011