ჩემი რჩეული (ნაწილი მეორე)

მეორე მოსაწვევი ბარათი

       თანაკურსელებს

ოი, რა დრო გასულა, რა უჟამო ჟამი! -

მოგონებებს ტკბილ-მწარეს ვერ ველევით  წამით...

          მო, დავლიოთ ერთხელაც, თორემ ყელი გაშრა! 

          გავუსინჯოთ ერთმანეთს სევდის პულსი, მაჯა.

მერე რა, რომ გვეწვია ჟამი ფოთოლცვენის! -

ზოგს ჭაღარა, ზოგს კიდევ შვილთაშვილი გვშვენის.

          ძლივ-ძლივ გვძინავს, ფიქრებსაც ბოლო აღარ უჩანს...

          მო, ვაჩუქოთ ერთმანეთს  ფიქრი თითო ბღუჯა.

ო, რამდენი დაგვშორდა ღვთის ნებით თუ ძალით!

ვიხსენებთ და სასმისსაც პირს წავუქცევთ კრძალვით...

          მაშ, ვილხინოთ, - მოწყენა წაუღია ჭირსაც, -

          წავუქციოთ ერთურთსაც ცრემლი თითო სირჩა...

მგელი

ერთ ჩემს ზღაპარში,

ერთ ჩვეულებრივ დღეს,

ბალახის ძოვა დავაწყებინე

მგელს.

მგელს, რა თქმა უნდა,

არ მოეწონა ეს,

არ მოეწონა

და გზას დაადგა ძველს.

და მსუქან ცხვარზე

ისევ ოცნებობს დღეს,

თუმც ეჭვიანად

ზოგჯერ ბალახსაც წყვეტს...

...

ჰე, ღმერთო, მგლობა

შეუნარჩუნე მგელს!..

ღმერთო, ულხინე

გამგონებელს და მთქმელს!

ზენაარო, მადლი შენდა!

ვინც თიხისგან შეიქმნა თუ

განმრავლდა თუ აღმოცენდა, –

არყოფნიდან მათი ხსნისთვის,

ზენაარო, მადლი შენდა!

ვინც ზეციურ ჰანგებს ჰქმნიდა,

ვინც „ვეფხისტყაოსანს“ სწერდა, –

ამ სოფელს რომ მოევლინნენ,

ზენაარო, მადლი შენდა!

ვაგლახ, – იყვნენ ავსულებიც

ვინც სისხლს გვწოვდა...

ვინც ზარს გვცემდა...

ოჰ, შენ უწყი ყოველივე...

ზენაარო, მადლი შენდა!

ტიპმა დამბლოკა „ფბ“-ზე

               კომპიუტერული ლექსი

ტიპმა დამბლოკა „ფბ“-ზე,

               პოლიტ-აზრების გამო:

„ნაც-მოძრაობა მიშასი

               რამ შეგაძულა, რამო?“

ჰე, ჩემო უცნობ-ნაცნობო,

               მეგობარო თუ ფრენდო,

კაი იქნება, მერწმუნო,

               დამიჯერო და მენდო:

ეგება სჯობდა დაბლოკვას,

               მივმსხდარიყავით სადმე,

ღვინო გვქონოდა სუფრაზე,

               ხაშლამა... პრასი... რამე...

გვემსჯელა, გვემუსაიფა,

               მხოლოდ მიშაზე თუნდაც,

იქ დაგვედგინა, ვინ არის

               კაი მოყმეც და ცუდაც.

ღვინო ხალისსაც მოგვგვრიდა,

               გულს გაგვიხსნიდა სუფრა,

აზრს გავუცვლიდით ერთმანეთს,

               არ დავრჩებოდით უბრად,

და ერთმანეთის გაგება,

               იქნებ, გვქონოდა სრული!..

შენ კი უგულოდ დამბლოკე

               და მოიოხე გული!..

ჰო, ჩემო უცნობ-ნაცნობო,

               მეგობარო თუ ფრენდო,

კაი იქნება, მერწმუნო,

               დამიჯერო და მენდო...

          წყურვილი

კარგი არის წყურვილი, -

               როცა მხნე და ჯანმრთელი

წყაროს დაეწაფები,

               ნეტარებით დალევ;

დარწყულდები, სიამის

               დაგივლის ჟრუანტელი,

გულსაც გაიგრილებ და

               სულსაც დაიწყნარებ...

კარგი არის წყურვილი...

               ეჰ, წლები გაილია,

ახლა სხვა დრო დაგვიდგა,

               მეგობარო ჩემო!

თუმცა პირი გვიშრება, -

               ხანში შესვლის ბრალია, -

მაგრამ მოკვლას წყურვილის

               აღარა აქვს გემო.

ორი ლექსი სიმბაზე

              სიმბა – მხატვარ დათო ხიდაშელის სერბერნარი

1. ს ი მ ბ ა

          

სიმბა - ჩვენი საყვარელი, დახატული სერბერნარი,

მშვენიერი დრუნჩ-პირით და ღონიერი თათებით,

ძაღლი კია, მაგრამ მაინც არის რაღაც-სხვანაირი,

სხვანაირად საზრიანი, სხვანაირად გამგები.

სიმბა ადრე თავის პირველ პატრონს მიუტოვებია...

რა მწარეა ეს ღალატი ძაღლისთვის (გინდ კაცისთვის)!

სიმბას ისე ნაღვლიანი, მრავლისმთქმელი თვალები აქვს,

რომ გიცქერის, თითქოს რაღაც დანაშაულს განიცდი.

სიმბა დინჯი, ფიქრიანი, გულწრფელი და ერთგულია,

(კაცს ვინა ჰყავს ძაღლისთანა მეგობარი მარადი?)

თან საბრალოდ ჭკვიანია, თან უჭკუოდ კეთილია, -

თითქოს ადამიანია, უიმედოდ ნანატრი.

2. სიმბა მოკვდა

          

სიმბა მოკვდა,

მისი დღენი გათავდა და გაილია,

იქ დამარხეს,

სად ცხოველთა დასამარხი ადგილია, –

ერთ გორაკზე, უდაბურზე,

სადღაც – ზეცის სიახლოვეს,

ბუჩქებს შორის,

სად ჩიტები გალობენ და ფრთხიალობენ.

იქ დამარხეს, ბუჩქებს შორის...

თეთრი შურით ვითრგუნები, –

სიმბა მოკვდა,

მის საფლავზე ფრთხიალობენ ჩიტუნები.

ბატონი ვახუშტის ჩიჩილაკი

ბატონი ვახუშტის მშვენიერ სავანეში

უამრავი რელიქვია იყო,

მაგრამ ერთი ვეება ჩიჩილაკი

თვალებში გხვდებოდა თითქო.

ჩიჩილაკს გრძელი, თეთრი თმები ჰქონდა

და ლამის იატაკს უწვდენდა კულულებს,

იგი მიეძღვნათ ბატონი ვახუშტისთვის

გურულებს...

...მერე კი ქართველები ერთმანეთს დაერივნენ,

ბატონი ვახუშტის სახლიც გადაიწვა,

და ფერფლად იქცა ყველაფერი, ის დიდი ჩიჩილაკიც,

წიგნებიც, ნაშრომებიც ფერფლად იქცა...

ბატონი ვახუშტის მშვენიერ სავანეში

ყველაფერი მშვენიერი გახლდათ,

მაგრამ იმ ჩიჩილაკის ჩამოშლილი თეთრი თმები

რატომღაც თვალწინ მიდგას ახლაც.

ხუმრობა პოლიტიკურ ლექსებზე

                                           ბ–ნმა გურამ სოსელიამ მითხრა, – მე ბევრჯერ გირჩიე,

                                           რომ პოლიტიკისთვის თავი დაგენებებინა და

                                           მხოლოდ ლექსები გეწერა, მაგრამ რახან არ იშლი

                                           და პოლიტიკას არ ეშვები, ერთმანეთს მაინც

                                           შეუთავსე და პოლიტიკური ლექსები სწერეო.

ღვინის კურთხეულ მხარიდან

                         იმ დღეს ძმობილი მეწვია,

წუთისოფელის,  სამყაროს

                         განსჯა–განკითხვის მიზნით;

იცოდა, ტიკს რომ ვნატრობდი,

                         მამაპაპურს და პეწიანს,

ცხადია, სავსეს პირთამდე

                         ვაზის ცრემლით თუ სისხლით...

ნატვრა ამიხდა:  მან „პოლზე“ 

                         ის ტიკი შემომიცურა!..

მერე ვსვით... მერე ბიძინა

                         ხან ვკიცხეთ, ხანაც ვლოცეთ...

არადა, იმ დღეს მინდოდა

                         პოლიტ–ლექსები მეწერა...

ჰო, პოლიტიკას ტიკი სჯობს,

                         გაგორებული „პოლზე“.

       ქართული სოფელი

„საქართველოში სოფლის მეურნეობა არაა             
კონკურენტუნარიანი. ამიტომ ფეხზე 
დავიკიდოთ, თუ გადარჩენა უწერია, 
თავისით  გადარჩეს, თუ არა და, დაიღუპოს,

არაა პრობლემა... სოფელში მცხოვრები 
მამაკაცები სხვაგან წავიდნენ შავ მუშებად, 
ქალები კი – მეძავებად. ეს არაა ჩემი

პრობლემა...“

                                   კახა ბენდუქიძე

                                    

1.

ვინც რა უნდა თქვას, 

                         რაც არ უნდა იწვევდეს ღიმილს, –

სოფელი ცოცხლობს –

                         ძაღლიც ყეფს და მამალიც ჰყივის.

დღეს, რა თქმა უნდა, ძნელად ვხვდებით 
                         მთოხნელს თუ მბარავს,

და ცარიელი, დაკეტილი სახლებიც გვზარავს,

ჰო, მაგრამ, მაინც, – ძაღლიც ჰყეფს და მამალიც ჰყივის, –

და – ზოგთა ზარის დასაცემად – ხმაც ისმის ლხინის...

სოფელი ცოცხლობს!

                                      ვინც არ იცის, – იცოდეს სხვიმის!..

2.

დათოვლილი ხეები, დათოვლილი სახლი;

სიცივეში, ეზოში აბუზული ძაღლი;

გაწყობილი მაგიდა – გლეხკაცური, სადა;

თბილ ღუმელქვეშ შემძვრალი გატრუნული კატა;

შემომჯდარი კუნელზე მოჭახჭახე შაშვი;

თოვლში ამოგანგლული ორი–სამი ბავშვი...

...და ეს გინდა, არყოფნის შთანთქას ხარბმა ხახამ? 

არ ეგების – კახავ!

         შიში

ჰო, კარგი არის, როცა

                 ვეალერსებით საფლავს,

მოგონებებით, სევდით

                 და სიყვარულით გამთბარს...

ჰო, კარგი არის, როცა

                 ვგრძნობთ იმ-სოფელთან კავშირს,

როცა სევდას და სითბოს

                 ვდებთ ცივ და უგრძნობ ქვაშიც...

მაგრამ, ვინ უწყის, იქნებ

                 ცის სასაფლაო სჯობდეს?

ანუ იმქვეყნის კარებს

                 მივუკაკუნებთ ოდეს,

ფერფლად გვაქციონ, მერე

                 ციურ ხომალდში ჩაგვდონ,

და კოსმოსისკენ, ჰერი, -

                 უსაზღვროებას გვანდონ?

სული სულეთში, ხორცი

                 მოხვდეს კოსმიურ ზღვაში,

იქ შევერწყმებით კოსმოსს,

                 უკიდეგანოდ გაშლილს.

მიწა არ შეგვჭამს შავი,

                 იქ გაგვტყორცნიან თუკი,

ჭია-ღუათა ნაცვლად

                 გვშთანთქავს ვარსკვლავთა შუქი!

მერე, როდესაც ღამით

                 მაღლა ავხედავთ ზეცას,

მბრწყინავ  ვარსკვლავთა შორის

                 ფერფლსაც ვიგულვებთ ჩვენსას...

და მერე იქნებ ნებით

                უცხო  ძალის თუ ზენის,

იქ ისე აღვდგეთ ფერფლით

                ვითარ სჩვევია ფენიქსს?..

...ასე ვფიქრობდი წუხელ

                 ჩვეულ შფოთიან ძილში,

რამ დამასიზმრა,  რა ვი...

                 ალბათ ეს იყო შიში...

             დროშა

კომუნისტურ „პარადზე“

                     როცა მოვხვდი პირველად,

(აღნიშნავდნენ ოქტომბერს,

                    თუ მაისის პირველს),

დროშა მატარებინეს, -

                     სიამაყე იმხელა

დამეუფლა, თითქოსდა

                    ცის წყალობა მფინეს... 

                 

ბავშვი ვიყავ, დგებოდა

                     ვარდ-ფურცლობის ნიშანი...

საყმაწვილო სენისგან

                    მეც მალევე მოვრჩი...

ღმერთო, აღარასოდეს

                    დაგვდგომოდეს ის ჟამი,

რომ ვინმესთვის დაგვჭირდეს

                    შეჩეჩება დროშის!

რაღაც სხვა

გული გამძლეა,

          ის არაა სუსტი, სნეული, -

არც „ამღვრეული“,

          არც „დამწვარი“,

                    არც „დამსხვრეული“.

სულ ცარიელი სიტყვებია - მერე რამდენი -

„გულგატეხილი“,

          „გულმოკლული“

                    თუ „გულნატკენი“.

ჰო, უცნაური ეს ცხოვრება ტანჯვის ზღვა არი.

გული გამძლეა.

          რაც ვერ უძლებს, რაღაც სხვა არი.

მიყვარს მერცხლები

მიყვარს მერცხლები, შავფრთიანები და თეთრგულები,

კუდმაკრატელები და ჭკვიანები,

დედალ-მამლები, სულ ერთმანეთის ერთგულები,

არა მოღალატეები და ეჭვიანები.

არა მსიძავნი, მემრუშენი და გზაარეულნი,

მხოლოდ საკუთარ მეწყვილეთა მოყვარენი,

ნამდვილ თავისუფლებას, 
                            ნამდვილ ბედნიერებას ზიარებულნი,

ნამდვილი გაზაფხულების აუცილებლად მომყვანები.

სიცოცხლე უძილო ღამეა

„რატომ არ თენდება, რა ვიცი“.

ტანჯული ადამიანის, ივანე (გია) ჯავახიშვილის

ამოძახილი ძილის დროს.

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

          რატომ არ თენდება, რა ვიცი.

სიცოცხლე - ხანგრძლივი წამია,

სიცოცხლე - უძალო შხამია,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

          რატომ არ თენდება, რა ვიცი.

სიცოცხლე - სულეთის ჩქამია,

სიცოცხლე - იმედთა ხრამია,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

          რატომ არ თენდება, რა ვიცი.

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

სიცოცხლე - უძილო ღამეა,

          რატომ არ თენდება, რა ვიცი.

შოთა რუსთველი

იგი ერთ დროს მინისტრი იყო,

მეჭურჭლეთუხუცესი,

წარმატებული ფრიად,

მორჩილებდნენ განძთა მცველნი,

ხარკთა ამკრებნი.

სპასპეტი იყო სადროშოსი,

მორჩილებდნენ სპანი მამაცნი.

პატრონი იყო რუსთავისა,

სხვათა და სხვათა,

მორჩილებდნენ ყმანი ურიცხვნი.

ეჰა იხილეთ:

მიწა და ნაცარ ქმნილ არს ყოველი.

ამაოდ დაშვრა, საწუხ არს ესე.

დაგმანული კარიბჭე

არა,

პოეტს არა აქვს ფრთები, -

ვერ გადაუფრენს სიტყვების შამბნარს

მშვენიერების იდუმალი საუფლოსაკენ...

და გზას იკაფავს...

და ეკაწრება სული და ხორცი.

მაგრამ მაინც ბედნიერია...

თუმცა გზის ბოლოს

დაგმანული ხვდება კარიბჭე.

ჰო, ისინი...

ჰო, ისინი, არა-ღირსნი,       

დაგვცქერიან ზეციური სივრცით...      

მე და შენ კი მივჩაქჩაქებთ,                                                  

დატვირთულნი ვირის კურტნით – სიბრძნით.      

ჰო, ისინი  დღეს ზეობენ,                       

ხვალ კი ზეცა მოუსკდებათ რისხვით...                        

მე და შენ კი მშვიდადა ვართ,                    

და სად მივალთ და რაცა ვართ – ვიცით...

მაგრამ ასე სანამ გავძლოთ? –    

კვლავ შორია სამართალი ზეცის...

პური გვიჭირს სულის საზრდოდ,

თორემ გვყოფნის ხორცის საზრდოდ –          

                                                                ლექსიც.

●

გიფიქრიათ, -

ნეტავ, შოთა, რას დასწერდა დღეს?

გრძლად იტყოდა,

თუ სულ მოკლედ მოსჭრიდა სათქმელს?!

მაგრამ უწყის მან - განგებამ,

წინასწარ უწყის, -

ოქროს კალამს, ღვთიურ გზნებას

ვის როდის უძღვნის,

ვისი პირით იტყვის სათქმელს...

ჰო, ასეა ეს...

მაგრამ მაინც...

ნეტავ, შოთა რას დასწერდა დღეს?

ჩემი ოთახი

                 ვახტანგ ბახტაძემ ჩემს ოთახში

                ყოფნისას აქეთ-იქით მიმოიხედა და თქვა:

               „ასე მგონია, ვაგონში ვარ!“

               გარეთ მატარებლის რახრახიც ისმოდა.

ასე მგონია, ვაგონში ვარ,

რომელიც დიდ მატარებელს გამოექცა,

იარა, უგზო-უკვლოდ იარა,

და ჩემს პატარა ბინად გადაიქცა.

ასე მგონია, ვაგონში ვარ,

რომელსაც უნდა -

კვლავ ახალი სივრცე მოსძებნოს,

მაგრამ ბორბლები დაუჟანგდა

და ახლა ფრთებზე ოცნებობს.

ღია წერილი ჩვენს პოლიტიკოსებს

რა ქვა ვიხალოთ? რა ვიღონოთ

წავიდეთ სადა? -

სამშობლოსათვის

კათოლიკედ თავი სცნო საბამ...

რა ხელი ჰქონდა ინგილო ქალს

ერეკლეს ქუდთან? -

არც მეფე იყო ბედნიერი,

არც მეფეს სურდა...

ყაენის კარზე

რას უქადდა, იცოდა, მისვლა, -

მეფე დემეტრემ თავი დადო,

ქვეყანა იხსნა...

და ასე შემდეგ..

და სხვა... და სხვა...

და ასე მუდამ...

მეტს აღარაფერს გაგახსენებთ. -

დავდუმდე უნდა...

●

მწუხარებაც ლამაზია

და უთქმელი ურვაც,

იმ იარას რა ფასი აქვს,

დრო რომელსაც ჰკურნავს?..

ეს რა ფიქრი დამესია!..

შემძრა ელდამ შიშის...

შევჩერდე - უკეთესია,

შორს ნუ წავალ... ფიქრში...

●

როგორ ვარ და - აბა, რა ვი...

გავსცქერ ჩემს გზას... წყნარად ვღელავ:

ვერც-სად ვპოვე მყუდრო ვანი,

ვერც გავიჭერ ველად, ხელად.

როგორ ვარ და - ბოლავს ნისლი,

სულში ქარაშოტი გმინავს,

დუღს საწუთროს ცივი სისხლი

და ცას უგულობა ჰყინავს.

როგორ ვარ და - ავმა ჟამმა

სული კაწრა, გული ბზარა!

ჭირმა - თავი, ლხინმა - ბოლო,

ჰფარა, მაგრამ ვერ დაჰფარა.

ვერა, ვერ ვატარე ნავი,

ვერც გიჟურად, ვერცა ფრთხილად...

მაშ, როგორ ვარ? - აბა, რა ვი...

აჰა, ფარდაც...

მორჩა.

მივალ.

უფალი გწყალობს

შენ, ჩემო საწყალო ხორცო და ძვალო,

ამაოდ ჯახირობ, ამაოდ წვალობ, -

შენც ისე, როგორც სხვებს, გამოგხრავს ჭია,

რომელსაც შენსავით ცივა და შია...

და მაინც, რომ გაჩნდი, უფალი გწყალობს,

შენ, ჩემო საწყალო ხორცო და ძვალო.

აღმოსავლური ელეგია

ეს არაკიც ჩინს ქვაზედა, ალბათ, სწერია:

რაც რაიმე საამოა,

წუთიერია.

თუცა გული სიკეთეთა ყოვლთა მნდომია,

რაც რაიმე ძვირფასია,

მიუწვდომია.

გაცამტვერდეს, დასამარდეს, დაჭკნეს - ბრალია,

რაც რაიმე ლამაზია,

წარმავალია.

ჰო, საწუთრო სულ ბოროტთა, ავთა მქმნელია,

განშორება, და-ცა-თმობა

მაინც ძნელია.

   ქება `უნდა~-ს

  უნდა პურით

      განგვაძღოს მიწამ;

  უნდა ზეცამ

      მანანა გვიძღვნას;

  უნდა მოყვასი

      გულში გვესვას;

  უნდა მოსისხლეს

      შევუნდოთ მტერსაც;

  უნდა უფალს

       მივსდიოთ წმინდას;

  უნდა სატანამ

      შიშთვილ იბას...

  და სხვა... და სხვა...

     და, რა თქმა უნდა, _

  `უნდა~ ყოველთვის

     რჩება `უნდად~.    

ერეტიკული ხუმრობისებური

ღმერთს მარტოობა, ალბათ, მისჭირდა,

ამა ქვეყანას სანამ შექმნიდა...

ზოგი დაჰბადა ღვთიურ ფიქრიდან,

ზოგი თიხიდან, ზოგი ნეკნიდან...

ნეტავ, თუ ნანობს ბედის მწერალი?

ყოვლი გაცხადდა, რაც დრო გავიდა, _…

რაღაც ვერ არის...

რაღაც ვერ არის...

დასაწყებია, ალბათ, თავიდან...      

      იქნებ

ეს საცოდავი პეპელა

              იქნებ პაემანზე მიდის?

იქნებ ჩვენსავით აწუხებს

              მასაც წუთისოფლის ბინდი?

ამ კალიებს, ჭიანჭველებს

              იქნებ დიდი წარსული აქვთ?

იქნებ ჩვენსავით კეთილი

              და მგრძნობიარე გული აქვთ?

ან რა ვიცით, - ფუტკრები რომ

              თაფლზე მიეშურებიან,

იქნებ მიჯნურნი არიან,

              სატრფოს ემსახურებიან?

რად არ ვუცქერთ მათ ისეთი

             სიყვარულითა და რიდით,

როგორც მაღლით ჩვენ დაგვცქერის

            იგი, - უსასრულოდ დიდი?

ჩემი ოცდამეერთე

ჩემი ოცდამეერთე: წინ - უცნობი შორეთი,

ჩემი წილი, ახალი გრძელი ათასწლეულის,

ბოლო, უკანასკნელი ამოსუნთქვა პოეტის, -

სასტიკ მეოცისაგან ძლივ-ძლივ თავდაღწეულის.

ჩემი ოცდამეერთე: შემოდგომის ფერებით

მოჩითული ცხოვრების ბოლო აღმართ-დაღმართი...…

დაგმანული კარიბჭე იდუმალი მშვენების,

და ბოლო გაჩერება დაქანცული საათის.

ჰო, ეს ჩემი ხვედრია, - ჩემი ოცდამეერთე,

ათი წელი - ახალი გრძელი ათასწლეულის,

ჰო, ეს ჩემი ბედია ერთი ჩუმი პოეტის,

უდაბნოში ამაო მღაღადებლად ქცეულის.

მოგონებანი

სულ გვდევენ მოგონებანი, -

ხან შფოთვენ, ხან წყნარდებიან,

ხან გვეჯარვიან ღრუბლებად,

ხან მზეებრ გაბრწყინდებიან,

ხან გვქენჯნენ, ხან გვამშვიდებენ,

ხან ყელში ბურთად ხვდებიან,

ხან ასოვლებენ წამწამებს,

ხან დოქის ტუჩზე სხდებიან.

ანა კალანდაძე

მახსოვს, როდესაც პირველად

მე წავიკითხე ანა,

რა შუქმა შემომანათა,

რა უნაზესმა ცამა!

რა კდემა იყო, რა კრძალვა,

რა სინატიფე ზენა!

რა სათნოების ზღვა იყო,

რა ვარსკვლავების ცვენა!

რა ბროლი იყო, რა ლალი,

რა ბადახში და მინა!..

დღესაც თვალებს მჭრის,

იმ წიგნმა

ისეთი შუქი მფინა.

რასაც გული კარნახობდათ

              „ჩვენი თაობის“ მწერლების ფოტოს ხილვისას

ვუცქერთ ფოტოს; რა ძვირფასი სახეები გვიცქერიან!

ჭაბუკებად დარჩენილებს დღემდის სევდით ვიგონებთ, -

ცის მკვიდრთ - ლადო ასათიანს, გელოვანს თუ საჯაიას...

მათ ფერმიხდილ ფოტოებს და ყაყაჩოსფერ სტრიქონებს.

ტრიალებდა დრო სატანის, ლამის ძმა ძმას ღალატობდა...

ისინი კი პოეზიის წმინდა ალით იწვოდნენ.

წერდნენ, რასაც ჭაბუკური ცხელი გული კარნახობდათ,

მამულისთვის ჭეშმარიტი პოეზიით იღვწოდნენ.

მოკვდნენ... თითქოს არც წასულან,  
                                           თითქოს ისევ აქ ლაღობენ,

თითქოს ალალ პურმარილზე ძველებურად ლხინობენ...

რა წუხილი დააბერებს, რა სიბერე გაახუნებს

მათ ფერმიხდილ ფოტოებს და ყაყაჩოსფერ სტრიქონებს?

ცხოვრება დები იშხნელებისა

სცენაზე ანგელოსები,

თუ გოგონები იდგნენ? -

ცრემლი სდიოდა აკაკის,

ისე კარგები იყვნენ!

მის ლამაზ ლექსებს მღეროდნენ,

ბულბულებივით ხმობდნენ,

მღეროდნენ, მაგრამ მორცხვობდნენ, -

მგოსნის წინაშე კრთოდნენ...

მერე, როდესაც სასტიკი

ქარტეხილები ჰქუხდნენ,

მოდიოდნენ და მღეროდნენ,

თუმც ჰგლოვობდნენ და სწუხდნენ.

მერე, როდესაც ავსულნი

ქვეყანას სისხლში ჰბანდნენ,

მოდიოდნენ და მღეროდნენ, -

სევდიან ფრესკებს ჰგვანდნენ.

წყვდიადში ნათელ-სხიობდნენ

და სანთლებივით ენთნენ,

მოდიოდნენ და მღეროდნენ, -

წყლულებს მალამოდ ედვნენ.

მოდიოდნენ და მღეროდნენ,

და... ამაყები იყვნენ!…

მერე გარდავლეს სოფელი

და - სანთლებივით მიქრნენ.

ზურაბ ჭავჭავაძის გახსენება

ზურაბზე წვერი მოვუშვი... მერე - დავტოვე ასე.

მითხრეს: არ შეიძლებაო, - შეწუხდებაო იქ!

ვთქვი: ჩემი წვერის მოშვება იქ იმოქმედებს რაზე? -

დაეჭვებული მივყევი სინანულსა და ფიქრს.

ეჰ, ნეტავ წვერის მოშვება მართლა შველოდეს რამეს!

რა შეუძლია სინანულს? რა შეუძლია წვერს? -

იგი წავიდა. აქ დარჩა აღუსრულები საქმე...

იგი წავიდა... კაცის ბედს ბედის მწერალი წერს...